เมื่อฉันไม่โง่เหมือนลา

Written by 


เคยมีฝรั่งคนหนึ่งมาขอบวชเป็นพระป่าสายหลวงพ่อชา สุภัทโทแห่งวัดหนองป่าพง พอหลวงพ่อชาสร้างวัดป่านานาชาติสำเร็จเสร็จขึ้นจึงได้มอบหมายให้พระฝรั่งรูปนี้ปฏิบัติหน้าที่เจ้าอาวาส และเมื่อดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสแล้ว พระฝรั่งต้องรับผิดชอบภาระการบริหารงาน การบริหารคนมากมายจนทำให้เหนื่อยมาก เหนื่อยจนสายตัวแทบขาด

 

กระทั่งวันหนึ่ง เมื่อเสร็จสิ้นภาระการบริหารงานวัดอันหนักอึ้งและเหนื่อยล้าจนเต็มกำลังกับการทำงานอันหนักหน่วง พระฝรั่งได้ต้อนรับลูกศิษย์กลุ่มหนึ่งที่เดินทางไปสนทนากับท่านถึงที่วัด เมื่อสนทนาธรรมกันเสร็จแล้ว ลูกศิษย์กลุ่มนั้นขอลากลับ แต่ก่อนจะกลับนั้นเอง ลูกศิษย์ผู้หญิงคนหนึ่งยกมือขึ้นนมัสการพลางเอ่ยว่า

“นมัสการ ลา เจ้าค่ะ”

คำว่า นมัสการลา นี้เอง ทำให้ท่านเกิดอาการบรรลุธรรมน้อย ๆ ฉุกคิดพิจารณาขึ้นมาว่า

“โอ้ นี่ฉันคงทำงานหนักจนเป็นลาไปแล้วสินะ”

ความตระหนักรู้น้อย ๆ นี่เองทำให้พระฝรั่งเริ่มมองเห็นว่า ตนเองกำลังสุดโต่งไปอีกโลกหนึ่งของการดำเนินชีวิต และภายหลังจาก พระฝรั่งปฏิบัติภารกิจต่าง ๆ ตามที่ท่านตั้งใจไว้เสร็จสิ้นพระฝรั่งจึงขอลาออกจากตำแหน่งเจ้าอาวาส แล้วหันกลับมาเป็นพระธรรมดา ๆ ที่แบกภาระ “พอดีตัว” และอยู่ใต้ร่มกาสาวพัตร์อย่างมีความสุขตามอัตตภาพเรื่อยมา

Read 36796 times
สุดปฐพี เวียงสี

"ผมเดินทางเป็นวิทยากรทั่วประเทศ ไม่ใช่คนเก่ง ไม่ใช่คนที่วิเศษมาจากไหน ผมเดินทางตามความฝันของตนเอง ผ่านประสบการณ์การเรียนรู้ ผ่านตำราวิชาการที่ซื้ออ่าน ผ่านการพูดคุยกับผู้คน เก็บไว้ก็มีแต่จะเลือนหายไปไม่มีประโยชน์ จึงอยากจะแบ่งปันสิ่งที่ได้อ่าน สิ่งที่ได้เห็น ชีวิตที่เป็นกับผู้สนใจใคร่รู้"

Leave a comment

Make sure you enter the (*) required information where indicated. HTML code is not allowed.